....hvar ertu núna, hvert liggur þín leið...?

Einn morguninn nú í vikunni settist ég við eldhúsborðið of fékk mér morgunmat og greip í blöðin í leiðinni. Þar var sérblað um jólin með allri þeirri auglýsingamennsku sem svoleiðis pésum fylgir, en samt las ég eins og hlýðinn neytandi um allar þær dásemdir sem mér bjóðast að kaupa á aðventunni. Síðan kom röðin að auglýsingabæklingi fyrir nýja hagkaupsbúð í Holtagörðum sem á geta státað af stærsta salatbar Íslands og fleiru og fleiru. Ég las þetta og velti fyrir mér hvað ég ætti nú að kaupa mér í nýju búðinni, ég yrði að sjálfsögðu að kíkja í hana og bera herlegheitin augum. Ég las áfram þar til ég koma að auglýsingu um afþreyingarmiðstöð fyrir karlmenn. Þá bakkaði ég og las aftur. Og aftur. Það var alveg sama hvað ég las þetta oft, ég fékk alltaf sömu niðurstöðuna. Þarna var verið að segja karlmönnum landsins að innkaup til heimilisins væru kvenmannsverk ( eða í þessu tilfelli "einhvers annars") en ekki þeirra sjálfra. Það er semsagt fyrir neðan virðingu karlmanna að elta innkaupakörfuna um búðina og hlusta á vælið í þeirra eigin afkvæmum um að kaupa nú þetta og hitt. NEI, konan á að sjá um þetta á meðan karlinn situr vita gagnslaus í sæluvímu í lazyboy stól fyrir framan flatskjá og bíður hlýðinn eftir konunni og börnunum sem á meðan strita við að velja og borga fyrir varninginn sem valinn var.
Mitt feminíska hjarta sökk ofaní hagkaupskeyptar nærbuxurnar og ég er ekki viss um að það eigi afturkvæmt.

Nú geri ég mér grein fyrir að allar íslenskar konur, og karlar eru ekki alin upp í kringum sterkar kvenímyndir og karla sem gera sér grein fyrir mikilvægi jafnréttis. Ég geri mér grein fyrir að allir íslendingar hafa ekki verið aldir upp í jafnrétti og virðingu fyrir báðum kynjunum. En það sem særir mig mest er þegar fólk af minni kynslóð, þeirri kynslóð sem nú er að taka við samfélaginu, getur lesið svona auglýsingar og fundist þetta sniðugt og sjálfsagt, að þau geti ekki lesið í kringum auglýsingamennskuna og séð hvað liggur að baki, séð ójafnréttið og þau skýru skilaboð sem send eru.

Sem sterk kona og feministi er ég gáttuð og sár yfir því að svona skuli vera leyft í nútiíma samfélagi.

úff Þetta er það eina sem ég get sagt á þessu sunnudagskvöldi þegar ég er nýskriðin heim úr Þjóðleikhúsinu þar sem ég fékk að líta augum verk Vesturports Hamskiptin. Ég er eiginlega enn í draumaheimi.... Það þarf vart að taka það fram að sýningin fær 6 stjörnur af 5 mögulegum hjá mér, með eindæmum flott og mögnuð sýning sem hreyfir við manni sem persónu og fær mann til að velta fyrir sér hvernig við komum fram við minnihlutahópa og þá sem minna mega sín. Leikurinn var alveg frábær og ég er gjörsamlega agndofa yfir því hvernig það er hægt að hanga utan í veggjum og böndum í 90 mínútur og samt leika margslungna persónu og halda verkinu uppi. Ég er agndofa yfir leikmyndinni sem var svo mögnuð að leikararnir hefðu getað staðið á sviðinu í 90 mínútur og þagað og ég hefði glöð setið þarna og dáðst að leikmyndinni og sviðinu öllu. Hafi ég einhvern tímann fundið minn stað i líifinu þá var það í kvöld. Þetta er það sem ég á að vera að gera, þetta er það sem ég verð að fá að gera. Ég hef nú reyndar vitað þetta síðan ég byrjaði að stússast í LMA í den, en efitir þetta haust þá verður held ég ekki aftur snúið. Það er held ég ekki hægt að venja mig af leikhúsinu héðan af, ekki þegar ég er komin inn fyrir pilsfaldinn í þjóðleikhúsinu sjálfu. Einhvern tímann í framtíðinni mun ég fá að hanna og smíða leikmynd fyrir þjóðleikhúsið, þó það verði mitt síðasta verk! Eftir þennan tilfinningaþrungna fyrirlestur vil ég bara segja öllum sem ekki hafa séð Hamskiptin, eða Leg að drífa sig í leikhús, það er ekki eftir neinu að bíða. Nú er ég farin að læra, ég er jú víst ekki orðin heimsfrægur leikmyndahönnuður ennþá...

Já góðu hálsar ég er mætt á svæðið í fleiri en einni merkingu þess orðtaks. Ég er byrjuð í skólanum og búin að eyða óheyrilegum upphæðum í bækur og óþarfa, s.s mat og drykk, ég er flutt aftur inn í yndislegu íbúðina mína þar sem ég ætla að búa með Erlu og Þórunni í vetur, ég er búin að skrá mig í myndlistaskóla Kópavogs (loksins loksins) og síðast en alls ekki síst - ég er orðin starfsmaður Þjóðleikhússins! Það verður semsagt nóg að gera hjá mér í vetur því fyrir utan vinnuna, myndlistaskólann og almenna námið mitt þá er ég líka að skrifa lokaritgerðina mína í trúarbragðafræðinni sem er bæði hræðileg og skemmtileg tilhugsun Síðan má að sjálfsögðu ekki gleyma því að ég er á leiðinni til Kóngsins Köben eftir örfáa daga með Guðrúnu og Helgu sem verður væntanlega alveg sjúklega skemmtilegt og erfitt fyrir pyngjuna Fyrir alla þá sem þurfa á góðri tónlist að halda, eins og ég, þá mæli ég með að fólk skoði Reginu Spektor og lög hennar s.s. Samson og Infidelity

Þar sem ég sit hérna ein í vinnunni á laugardagsmorgni og horfi á væmnar bíómyndir á bíórásinni þá datt mér í hug að ég gæti alveg eins skrifað eins og svona eitt stykki blogg.

Ég ákvað að vera ekkert að eyða dýrmætum sumarfrístíma í að skrifa blogg sem hvort sem er væru ekki um neitt sérstakt heldur byrja bara aftur að skrifa í haust þegar ég hefði eitthvað að segja.

Svo datt mér þessi snilldarhugmynd (að eigin áliti allavegana) að setja lista með lögum sem mér finnst vera fullkomin hérna inn og ef einhvern langar að apa þetta upp eftir mér þá gæti þetta orðið áhugavert. Með fullkomin þá meina ég lög sem maður heyrir og snerta einhverja taug og eru  einhvern veginn alltaf einfaldlega fullkominn þegar maður heyrir þau, alveg sama hversu oft eða með hve löngu millibili sem maður heyrir þau.

Minn listi gæti dregist á langinn, en ég ætla að reyna að hemja mig. Hann er einhvern veginn svona:

Heysátan - SigurRós

Popplagið - SigurRós

Hoppípolla - SigurRós

Hallelujah - Jeff Buckley

Lover You Should've Come Over - Jeff Buckley

Cold Water - Damien Rice

Somewhere Over The Rainbow - Eva Cassidy

Sinnerman - Nina Simone

Yellow - Coldplay

Aukalagið á Pharachutes - Coldplay

Fix You - Coldplay

Kingdom Come - Coldplay

 

 

Ég vil byrja á því að óska mömmu minni innilega til hamingju með afmælið ( er það ekki 29 ára, mamma?) Nú svo má að sjálfsögðu ekki gleyma að óska landsmönnum öllum til hamingju með þjóðhátíðardaginn.

Það verður að segjast að ég hafi upplifað hátíðlegri þjóðhátíðardaga, en mér tókst að næla mér í flensu, og svo var ég beðin að vinna kvöldvaktina, sem ég fátæki námsmaðurinn gat að sjálfsögðu ekki neitað, sem veldur því að ég sit hérna í vinnunni sjúgandi upp í nefið með sjal um herðar og get ekki hugsað mér neitt yndislegra en rúmið mitt

Svo má að sjálfsögðu ekki gleyma að óska mér og samstúdentum mínum til hamingju með tveggja ára stúdentsafmælið, nú og svo Elfu frænku nýstúdent.

Svo svona að lokum ætla ég að nota tækifærið og auglýsa og óska hér með eftir félagslífi. Ég virðist ekki gera neitt þessa dagana nema borða vinna og sofa, sem gæti bent til þess að ég sé í mjög erfiðu starfi sem krefst langra vinnudaga, sem er órafjarri raunveruleikanum, þannig að ég hef í raun enga aðra afsökun fyrir skorti á félagslífi en mína eigin leti, sem ég hér með segi stríð á hendur

Jæja, þá er sá merkilegi tími ársins genginn í garð þar sem það er bjart allan sólarhringinn (plús fyrir skammdegisþunglyndisfólk eins og mig) og ef maður er heppinn þá gæti jafnvel verið smá sólaglæta og jafnvel ef maður er mjög heppinn, hiti yfir ískápshita.

Neinie, nú er ég nú ekki alveg sanngjörn. Það er búið að vera yndislegt veður upp á síðkastið, það er varla hægt að kvarta í 18 stiga hita og sól, jafnvel þó það sé vindur með.

Ég er búin í skólanum og búin að fá útúr öllum prófum og get engan veginn kvartað yfir einkunnunum, þó svo að systir mín toppi mig undantekningarlaust því hún er snillingur

Annars er ég bara byrjuð að vinna á fullu og geri ekki ráð fyrir því að sjá sólina mikið í sumar föst inni á skrifstofu með útsýni beint út á bílaplanið, en maður veit svo sem aldrei, það gæti verið gott veður í vaktafríunum mínum og slæmt þegar ég er í vinnunni, u never know

Ég virðist hinsvegar ekki hafa neitt merkilegt að segja þannig að ég ætla bara að hætta þessu og halda áfram að gera eitthvað uppbyggilegt í vinnunni, queer eye var að byrja

Mér virðist sem föstudagurinn 13. hafi fært sig yfir á sunnudag svona rétt til að ausa ógæfu yfir land og þjóð næstu fjögur árin. Fólk virkilega kaus sjálfstæðisflokkinn áfram, sem er svo langt ofan mínum skilningi að ég nánast tárast! Er fólk blint? Er fólk ekki að horfa í kringum sig, eða er kannski bara komið of mikið bil milli efri og neðri stéttarinnar að fólk verður ekki lengur vart við neðri stéttina? Ég ætla hér með að segja mig úr Íslandi og ganga í Katrínu, mitt eigið land með mína eigin ríkisstjórn sem hugar að öllum mínum þörfum og hlustar á mig. Þar sem lægstu launin eru ekki svo lág að fólk hefur ekki efni á skóm handa börnum sínum eða jólagjöfum, land þar sem náttúrunni er ekki sólundað svo að við getum lent á lista yfir fýslieg lönd fyrir gernýtingu auðlinda með þeim afleiðingum að börnin mín og þeirra börn muni ekki vita hvað foss er, aldrei upplifa þá mögnuðu stemningu sem fylgir því að standa frammi fyrir mögnuðum fossi, tína ber í berjamó eða fara á skíði. Ef fram verður haldið sem horfir munu börnin mín ekki fá að gera neitt af þessu því það verða engir fossar eftir, aðeins aumar bunur sem vélstjórinn í virkjuninni hleypir út annað slagið, börnin munu ekki fara í berjamó því mengunin frá álverunum verður búin að eyðileggja allt nágrennið og börnin mín munu svo sannarlega ekki fá að fara á skíði, því skattar á umhverfisvænum bílum eru svo háir að það er ekki fyrir venjulegan mann að kaupa þá, og þar með getum við ekki spornað við áhrifum hnattrænnar hlýnunar, og þar með er game over, við getum bara pakkað saman og flutt til mars. Nei, Katrín mun ekki þurfa að flytja til Mars, því henni er sama hvort álvers forstjórarnir ásælast hana, henni er sama þó að hún verði álitin kommi og umhverfisverndarsinni, því það er miklum mun betra en að segja um hana að hún sé sjálfstæðismaður, því það myndi setja svartan og mjög ljótan blett á hana. Mér sýnist sem amerikaniseringin hafi nú náð sögulegu hámarki. Við erum ekki lengur bara að apa upp eftir þeim menninguna heldur erum við farin að endurtaka kosningarnar þeirra. Íslendingar kusu Bush aftur! Verði ykkur að góðu.

Fyrsta prófið er búið!!!!! Já, mín setti í fimmta gírinn og rumpaði fýlunni (heimspekilegum forspjallsvísindum) af á 50 mín .. og nei, ég var ekki að flýta mér, prófið var bara svo fáranlega stutt. Það voru 25 krossaspurningar og ein ritgerðarspurning og með mínum rithraða þá er furða að ég skuli hafa náð að vera þarna svona lengi... Hvort að vel hafi gengið er svo aftur á móti önnur saga og ég ætla ekki að jinxa þessu með því að lýsa yfir sigri, sú ræða kemur seinna Nú eru (bara) 3 önnur próf eftir, þar af tvö með dags millibili sem verður frekar erfitt, en ég er búin að vera duglega á önninni þannig að þetta ætti að reddast, það verður að reddast Svo eru foreldrar mínir og systir á leiðinni til mín í þessum töluðu orðum og ætla að eyða helginni með mér hér í borg óttans við all svaðalegar verslunarferðir (grey pabbi) og veisluhöld a la Tobba frænka á morgun því þá verður frúin jú fimmtug ... hvað segiru mamma, er ekki örugglega bara eitt ár á milli ykkar? Life is good

Nei, þetta gengur ekki, það er að verða mánuður síðan ég bloggaði síðast! Í hvert skipti sem þetta gerist lofa ég bót og betrun en alltaf geng ég bak orða minna og er þögul vikum saman. Nú lofa ég og sver að vera betri, það er jú að koma prófatíð og nauðsynlegt að hafa eitthvað annað fyrir stafni en lesturinn Ég stend þessa stundina í stórræðum, er að leggja lokahönd á síðustu ritgerð þessa skólaárs (jibbíjibbí) og undirbúa próflestur með tilheyrandi nammikaupum og stressáti. Mér hefur reiknast það til að ég muni ekki um frjálst höfuð strjúka fyrr en 14. maí næstkomandi þegar ég geng grá og guggin með bauga niður á bringu út úr síðasta prófi vorsins. Margt hefur drifið á daga mína síðan ég skrifaði síðast, fyrir það fyrsta þá hætti ég í vinnunni svo ég gæti einbeitt mér að náminu sem er gott fyrir einkunnirnar en slæmt fyrir budduna. Ég fór á Forma tónleikana 1. apríl og skemmti mér stórkostlega. Ekki slæmt að fá rjómann af íslensku tónlistarlífi beint í æð! Ég hélt norður á bóginn í páskafrí með familíunni og var í raun að skríða aftur suður í gær (nokkrum dögum seinna en áætlað var í fyrstu... það var svo gott að vera á hótel mömmu) Í páskafríinu tókst mér að torga einu nr. 6 páskaeggi frá Nóa Síriusi sem var gómsætt að vanda, fara á skíði með Guðrúnu og Ásdísi Björk, hitta helsta skyldfólk og borða góðan mat, ekki slæmt það þetta var semsagt crashcourse um líf mitt síðustu vikurnar, vonandi nutuð þið lestursins

Hún á afmæli í dag, hún á afmæli í dag, hún á afmæli hún Katrín....Hún á afmæli í dag. Húrra Húrra Húrra Já, ég er nú orðin árinu eldri, samtals 22 ára, ótrúlegt en satt. Peningagjafir eru vel þegnar, sem og blóm og aðrar gjafir. Í tilefni dagsins ætla ég að borða yndislegan heimatilbúinn mömmumat, knúsa köttinn minn og litlu systur og njóta lífsins, það er jú farið að síga á seinni helminginn hjá manni....

Já, Það tókst Þriðjudaginn 13. mars fór ég í leiðangur og festi kaup á draumatölvunni minni sem ég er búin að safna fyrir í óratíma Ég er komin með gripinn í hendurnar og lífið er yndislegt Ég er núna stoltur eigandi hvítrar glansandi macbook tölvu sem vill alt fyrir mig gera, en vegna kunnáttuleysis veit ég ekkert hvað ég á að gera, sniðugt þegar tölvan manns er farin að stjórna manni en ekki öfugt.... Ég hef á þessum örfáu dögum sem liðnir eru síðan ég festi kaup á gerseminni gerst ljósmyndafyrirsæta (nei, ég er ekki fræg..) í tölvunni minni... Hún hefur semsagt innbyggða myndavél þannig að hægt er að taka myndir af sjálfum sér við tölvuiðkunina, og þar sem ég er greinilega svona ofboðslega sjálflæg þá enda ég alltaf í myndavélinni að búa til mjög svo egocentríska bakgrunna af sjálfri mér. Svo til að kóróna gleði mína þessa dagana þá er ég á leiðinni heim til mömmu og pabba yfir helgina næstu til að halda uppá afmælið mitt með stæl. Verst er bara að ég verð svo að segja vinalaus yfir afmælið mitt þar sem flestir þeirra búa í borg óttans, en ég ætla bara að ausa allri minni vinahót yfir Mirru og gera hana alveg ofboðslega hamingjusama með athygli, hún á það nú skilið greyið, hún var í móðurlífsaðgerð og þarf nú að lifa með sauma eftir maganum í viku í viðbót áður en það má taka þá úr. Að sjálfsögðu líkar hennar hátign þetta ekki og sést iðulega reyna að tosa þá úr við lítinn fögnuð fjölskyldunnar sem hefur miklar áhyggjur af henni á þessum erfiðu tímum.... Ég hef líka áttað mig á að 1. apríl næstkomandi verða liðin 8 ár síðan ég fermdist. 8 ár! hvernig? (og ég bara 19.... ) Þessa dagana á Amy Winehouse alla mína hlustunarathygli og hefur svo að segja yfirtekið itunesið hjá mér. Ég mæli sterklega með Rehab, sem og restinni af diskinum hennar.

Já, ég er skussi, það er ekki hægt að túlka þetta öðruvísi. Ég er ekki búin að blogga í þrjár vikur. Þetta gengur ekki.

Ég er semsagt búin að fara til akureyrar í 10 daga og var það vel. Ég þurfti nauðsynlega á fríi að halda til að hlaða batteríin fyrir þá þrælavinnu sem ég hef nú hafið, þ.e. að skrifa ritgerð í umhverfismannfræði, lesa tvær bækur um þann merka heimspeking Hume, auk einnar bókar í umhverfismannfræði og óteljandi greina. Og já, ekki má gleyma prófinu í portrettljósmyndun sem er í næstu viku. En þetta reddast. Þetta verður að reddast. Þetta hlýtur að reddast. Er það ekki?

Mig vantar vélmenni sem gefur mér að borða með reglulegu millibili vegna þess að ég gleymi því alltaf. Mig vantar vélmenni til að þvo fyrir mig þvotta því ég hef ekki tíma til þess og svo vantar mig vélmenni til að fara í vinnuna fyrir mig svo ég geti haldið áfram að lesa og skrifa á ógnarhraða.

Lyklaborðið á tölvunni minni er hætt að hafa undan, ég skrifa orðið of hratt fyrir elskuna, enda er ég í ofurdrifi þessa dagana.

Afmælið mitt nálgast óðfluga og ég hræðist tilhugsunina að halda það ein og óstudd, langt í burtu frá familíunni í fyrsta skiptið. Þannig að kannski fer ég bara heim, en kannski fullorðnast ég aðeins meira og læri að halda afmælisveisluna mína sjálf. Ég veit það ekki, það kemur í ljós.

Ég vil koma á framfæri innilegum hamingjuóskum til Kollu og Dóra sem voru að eignast litla fallega prinsessu, til hamingju

Ég vil einnig koma samúðarkveðjum til allra í Laufási, og þá sérstaklega Heiðu og Björns Magnúsar vegna andláts Péturs í Laufási. Þegar við Heiða vorum litlar bjuggum við í sama raðhúsinu og Pétur skírði Ásdísi systur mína og við fjölskyldan eigum ekkert nema góðar og kærar minningar um Pétur.

If I lay here - if I just lay here - would you lie with me and just forget the world?

Mér finnst lagið Chasing Cars með Snow Patrol eiginlega lýsa hugarástandi mínu þessa dagana mjög vel. Mig langar helst bara til að liggja uppi í rúmi og gleyma því að ég eigi að vera að skrifa tvær ritgerðir, einn fyrirlestur, eitt verkefni og ó já, lesa svona eins og milljón greinar og 4 bækur, fyrir utan það að reyna að eiga einhvers konar líf í framhjáhlaupum.

Mig dreymir um fallega framtíð þar sem ég er ekki lengur nemandi heldur sjálfstæður einstaklingur sem ræð mér sjálf, en mig grunar að þessi fallega framtíð sé einungis vin í eyðimörkinni sem hverfur þegar ég kem nær henni.

Ég mun semsagt eldast um heilt ár eftir svo gott sem einn mánuð. Ég er þessu ferli algjörlega ósammála á alla vegu. Ég sé ekki tilganginn í því að verða 22 ára, það mun ekki verða mér til framdráttar að neinu leyti held ég, nema þá að færa mig nær plássinu á Hlíð sem ég mun þurfa að fara að panta á allra næstu misserum.

Næsta fimmtudag, eftir tæpa viku, ætla ég að bregða undir mig betri fætinum og drífa mig norður til familíunnar í rúma viku af dekri, og tannlæknaheimsóknum. Já það er víst komið að endajaxli númer 3 af 4. Ég er farin að halda að þetta sé eitt stórt samsæri hjá tannlæknum og guði að láta mann hafa þessar gagnslausu tennur sem þarf svo bara að draga úr manni með tilheyrandi kostnaði og sársauka.

Look at the stars - Look how they shine for you.

Það er bara engum blöðum um það að fletta að Yellow með Coldplay er fallegasta ástarlag sem samið hefur verið. Það er jafnvel fallegra en Heysáta með Sigurrós, þó að sjálfsögðu sé það ekki ástarlag, og þar með varla hægt að líkja þeim saman, en allavega... Svo er ég alveg dottin inn í Jeff Buckley og lögin hans Hallelujah og Lover you should have come over sem eru alveg óendanlega hrífandi og falleg lög. Já, ég er sökker fyrir ballöðum, ég get ekki neitað því. Það er bara eitthvað við einlægnina og tilfinningarnar sem komast til skila í þessum lögum sem hrífur mig.

Ég fór út í gær. Sem var afrek vegna þess að það var slagveður og þegar ég kom heim úr þessum hættulega göngutúr mínum í menninguna á laugaveginum var ég ekki bara blaut inn að beini heldur einnig rúin inn að beini peningalega séð. Ég þurfti jú að forða mér inn úr rigningunni, og þar sem laugavegurinn gengur út á búðir þá átti ég engra kosta völ nema að fara ínn í téðar búðir. Og vegna þess að ég var svo blaut og hrakin og bara almennt séð illa haldin á allan hátt þurfti ég nauðsynlega að bæta mér þetta upp með að kaupa mér tvær peysur, tvær töskur og eina húfu á kílóamarkaðinum í Spútnik og hitakönnu fyrir kaffi og áleggskera í 70's stíl í Þorsteini Bergman á leiðinni heim. Þegar heim var komið fór ég samt að horfa aðeins öðrum augum á verslunina og áttaði mig á því að ég drekk ekki kaffi, og hef því ekki mikil not fyrir hitakönnu fyrir kaffi, og ég kaupi áleggið mitt alltaf niðurskorið fyrir mig þannig að ég þarf ekki að skera það sjálf. Nú svo eins og þeir sem hafa litið fataskápinn minn augum vita þá eru peysur ekki endilega það sem mig vantar mest í heimi, nú eða húfur fyrir það leyti. En töskurnar voru kjarakaup og ekkert út á þær að setja, önnur er hvít leðurtaska með langri ól og hin er rautt leðurveski með keðju